Siz hiç her şeyim dediğiniz adama bir yabancı gibi baktınız mı?
Ben baktım,bakıyorum,muhtemelen bakacağım.Çok zor durum be adaşım. Kendine yalan söylüyormuşsun gibi. Çok zor.
Gecenin sessizliğinde aklına geliyor sesi,o sonsuz sessizlik bozuluyor.
Başını yastığa koyunca aklına geliyor yüzü,uykun kaçıyor.
Durup dururken kokusu geliyor burnuna anlam veremiyorsun.
Şuan ne yapıyor acaba düşüncelerinin sonu gelmiyor.Aç mı, tok mu, uykulu mu, uykusuz mu, mutlu mu, mutsuz mu diye saatlerce düşünüyorsun.
En çok da özlüyorsun.Çok özlüyorsun hem de…
Sabahları hiçbir şey olmamış gibi ”Günaydın” diyorsun,bazen bir ‘Günaydın’ı çok görüyor sana onu da yutuyorsun.
Hiçbir şey olmamış gibi bakıyorsun yüzüne…
Sanki dün gece boynundaki kokuyu özleyen sen değilsin.
Sanki dün gece sarılmak istediğin adam o değil.
Sanki hayal ettiğin ”siz” siz değilsiniz…
Yanından öylece gelip geçiyor,dur diyemiyorsun.
Bazen onunla konuşuyorsun içinden ”Sana aşığım” demek geçiyor ama sen başka şeyler söylemekle yetiyorsun.
Sesin titriyor,gözlerin doluyor,kalbin deli gibi atıyor,için acıyor. O fark etmiyor.
Sana herkese baktığı gibi bakmıyor ama sevgiyle de bakmıyor.Sanki sen dünyanın en büyük katiliymişsin gibi suçlayıcı bakışlar atıyor.
Soramıyorsun ben sana ne yaptım diye.
Hüngür hüngür ağlayamıyorsun yanında.Ağlasan umrunda olmuyorsun.
Arkadaşların ondan bahsederken ”Sus” diyemiyorsun.
Morali bozukken yanına gidemiyorsun.
Sesini duyuyorsun ama sana konuşmuyor.
Güldüğünü görüyorsun ama sen güldürmüyorsun.
İçin yanıyor,o bilmiyor…
Sadece birkaç metre uzağımda.
Ben bunları karalarken muhtemelen ne yaptığıma anlam veremiyor ya da umursamıyor.
Hiç üstüne alınmıyor belki…
Gece olup da yalnızlık kokana kadar odam o bana yabancı olmaya devam edecek…
Anonim
